Wednesday, 1 March 2017

ചിതറിയ ചിന്തകൾ ...!


ഞാനും ശരശയ്യയിൽ കിടക്കുകയാണ് .. !
മഹാനായ ഭീഷ്മരെപ്പോലെ ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ മരണത്തെ സ്വീകരിക്കാമെന്ന വരം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു ..
ജീവിക്കാൻ എത്രത്തോളം ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു .. പക്ഷേ ആഗ്രഹങ്ങളും , മോഹങ്ങളും ഒരുപാട് തലയിലേന്തി വച്ചു ഞാൻ ..ഒന്നും സാധിക്കാതെ ..ഇവിടെ ഈ ICU വിൽ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മരുന്നുകളുടേയും, ലോഷനുകളുടേയും കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ ഇനി എന്നാണ് എനിക്ക് വരം നൽകുന്നത് ..ഞാനും കാത്തുകിടക്കുകയാണ് എൻറെ വിജയത്തിനായി ..
ഈ സമയത്തും മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോകാത്ത ചില ചിത്രങ്ങൾ അവയിൽ ചിതലരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ ചായകൂട്ടുകളിലെവിടെയോ പതിഞ്ഞ ആ മുഖം ഞാൻ എങ്ങനെ മറക്കും ..
മരണത്തിൻറെ വരവ് കാത്തുകിടക്കുന്ന ഞാൻ ആ മുഖത്തെ ഒരു നോക്ക് കാണുവാൻ വേണ്ടിയാണോ ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നത് ....?
മായാത്ത ഓര്‍മ്മകളെ പല നിറത്തിലും രൂപത്തിലുമുള്ള മുത്തുകളാക്കി ചേലുള്ള നൂലില്‍ കോര്‍ത്തു തുടങ്ങി..
തിരയും തീരവും പോലെ അടുത്തും അകന്നും പോയ ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങള്‍ തെളിയുന്നു .... !
അതിലൊന്നാണ് എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയി എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയ അയാളുടെ മുഖം ..
'കർണ്ണൻ ' അതായിരുന്നു അയാളുടെ പേര് ..
അയാൾ എൻറെ മാത്രം ഇഷ്ട്ട കഥാപാത്രമായിരുന്നു .. എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു .. പക്ഷേ എൻറെ ധാരണയെ തെറ്റിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.... എല്ലാ പെണ്‍മുഖങ്ങളുടേയും ആരാധനാ പുരുഷന്‍ ..
എന്തായിരുന്നു അയാളിൽ കണ്ട പ്രത്യേകത ..പലപ്പോഴും ഞാൻ ആലോചിച്ചു നോക്കി ..അറിയില്ല ..
സൂതപുത്രനായ കർണ്ണനെ പോലെ ധീരനായി ഒരിക്കൽ കണ്ടു .. പിന്നീടെപ്പഴോ അർജ്ജുനനായി എൻറെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വന്നു ..
എന്തുകൊണ്ടോ പുരുഷകേസരികളെ ഇന്ന് ആരാധിക്കാൻ ഭയമാകുന്നു .. സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ആരാധിക്കുന്ന ശക്തനായ ഭീഷ്മർക്കു പോലും ശാപമേൽക്കേണ്ടിവന്നു .. അപ്പോൾ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സ്ത്രീകളുടെ ശാപമേറ്റു വലയുന്ന പുരുഷന്മാരെ കണ്ടുമടുത്തു ..
പക്ഷേ ഞാൻ കണ്ട ആ മനുഷ്യനിൽ ശക്തമായ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ എന്നും അയാളുടെ കൈകളില്‍ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു ... അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ എഴുത്തിനേക്കാള്‍ ശക്തമായിരുന്നു .. ഒരിക്കലും ഇളക്കിമാറ്റാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം ഹൃദയത്തിലേക്ക് അവ തറച്ചു കയറി...
എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ കോളേജിന്റെ ഇടനാഴിയില്‍ വച്ച് ഒറ്റയ്ക്ക് അയാളോട് സംസാരിക്കാന്‍ എന്റെ മനസ്സ് കൊതിച്ചിരുന്നു .. എന്നാല്‍ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ തീഷ്ണത എന്നില്‍ ഭയം ഉണര്‍ത്തി .. ഏതോ ഒരു മഹാനെപോലെ ദൂരെ നിന്നുള്ള ആരാധനയായിരുന്നു എനിക്ക് പ്രിയം .. എന്റെ കൂട്ടുകാരികള്‍ എപ്പോഴും അയാളോട് കളിചിരികള്‍ പറയുമെങ്കിലും മൗനമായി ആ കണ്ണുകളിലൂടെ അയാളുടെ ഉള്ളം ഞാന്‍ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു ..
ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ അദ്ദേഹത്തിൻറെ മൗനം അരികിലില്ല അകലെയെങ്ങോ ആണെന്ന ബോധം എന്നില്‍ ഉണര്‍ത്തിയിരുന്നു..അന്നു മുതല്‍ തിരയുകയായിരുന്നു ..ആ മുഖത്തെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ ..
എൻറെ ഉള്ളിലെ കർണ്ണനായ്‌ അയാൾ പുനർജ്ജനിക്കുമെങ്കിൽ ..സൂതപുത്രനല്ല നിങ്ങൾ സൂര്യപുത്രനാണ് എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു ഞാനാ മാറിലേക്ക് തല ചായ്ക്കുമായിരുന്നു ...!
*****
'ആ ..എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു '
'സാരമില്ല മാം ..ദാ കഴിഞ്ഞു ''
എൻറെ സ്വപ്നങ്ങളെ തകർക്കാൻ എത്തിയ ഏയ്ഞ്ചലിനെ പോലെ ഞാൻ അവരെ നോക്കി ...
'' എൻറെ ശരീരത്തിലേക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള അമൃതാണോ നിങ്ങൾ കുത്തി നിറയ്ക്കുന്നത് .. എന്തിനാണ് കുട്ടി ..വേണ്ടാ ഇനി അതിൻറെ ആവശ്യമില്ല .. എൻറെ ശരീരത്തിലെ ധമനികളിൽ ഞാൻ പ്രണയത്തിൻറെ നീരുകൾ നിറച്ചു എൻറെ വേദനകളെ മധുരമാക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ .... ''
എൻറെ ഭ്രാന്ത് കേട്ടിട്ടാവണം ആ കൊച്ചുമാലാഖ അലസമായ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി ..
ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഞാനും എൻറെ നുറുങ്ങു ചിത്രങ്ങളും മാത്രം ..
ICU ൻറെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ .. എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു നിക്കുന്ന മുഖങ്ങളിൽ ഭയം നിഴലിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നു ..
എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ എൻറെ ജീവനെ സംരക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരോട് അവസാനമായുള്ള എൻറെ ആഗ്രഹത്തെ സാധിപ്പിച്ചു തരാൻ പറഞ്ഞാലോ ..
കൈമെല്ലെ പൊക്കി ഞാൻ ആരെയോ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു .. എന്നെ ശുശ്രുക്ഷിക്കുന്ന കുഞ്ഞു മാലാഖയോട് എൻറെ അരികിലിരിക്കാൻ ഞാൻ ക്ഷണിച്ചു ..
'എന്താ മാം ?'
'നീയെൻറെ കൈയ്യിലൊന്നു തൊടു കുട്ടീ .. എൻറെ സിരകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചോരയ്ക്കിന്ന് കൂടുതൽ വേഗത തോന്നുന്നില്ലേ .. എങ്ങോട്ടോ പാഞ്ഞു പോകുന്ന പുഴകളെപ്പോലെ .. അല്ലെ .. എൻറെ കണ്ണിലേക്കൊന്നു നോക്കു മഴമേഘത്തെപ്പോലെ പെയ്യാൻ തുളുമ്പി നിൽക്കുകയല്ലേ .. വറ്റിവരണ്ട എൻറെ ഹൃദയതീരത്ത് ഇന്ന് ഒരുപാട് പനിനീർപ്പൂക്കൾ വിടർന്നു നിൽക്കുന്നു .. അവയിലൊരെണ്ണം പൊട്ടിച് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന എൻറെ 'കർണ്ണന്' കൊടുക്കാൻ കഴിയുമോ ?'' ഇനി എനിക്ക് സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ ... !
'ഹോ ..കഴിയുന്നില്ല .. ബാക്കി പറയാനാവാതെ എൻറെ ശരീരത്തെ വിട്ട് പറന്നുപോകാൻ ആത്മാവ് വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നു ..കറുത്ത പാതകളിൽ വെളിച്ചം വീണു .. ഞാനിതാ ആ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .. ''
എൻറെ ശ്വാസം വളരെ വേഗതയിലായി .. ICU ൻറെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് എനിക്കുള്ള മൃതസഞ്ജീവനിയുമായി കൊച്ചുമാലാഖകളും എത്തി ..
ഞാൻ യാത്രയാവുകയാണ് .. എനിക്കായ് തീർത്ത മഞ്ചലിൽ ഒരു മണവാട്ടിയെപ്പോലെ ഞാൻ ഒരുങ്ങി കിടക്കുന്നു .. പക്ഷേ എൻറെ മൂക്കിലേക്ക് ഘടിപ്പിച്ച ജീവ വായു വീണ്ടുമെൻറെ ധമനികളെ പ്രവൃത്തിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി ..
വേണ്ടിയിരുന്നില്ലാ .. എനിക്കും മരിക്കാൻ തിടുക്കമായി .. മറ്റൊരു ലോകത്തിരുന്നുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ ഓർമ്മകളെ അയവിറക്കാമല്ലോ ..'
അതാ ആരോ എൻറെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നു ..
അയാളുടെ ശരീരം നിറയെ ചുവന്ന നിറം .. അയാൾ എൻറെ അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു .. പതുക്കെ എൻറെ കൈകൾ അയാളുടെ കൈകളിൽ സ്പർശിച്ചു .. കൊഴുത്ത ദ്രാവകം എൻറെ വിരലുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു .. ഉളുമ്പ് മണക്കുന്ന ചോരയുടെ ഗന്ധം അവിടെമാകെ പരന്നു .. ഓക്കാനം വന്ന എൻറെ വായ പൊത്തിക്കൊണ്ടയാൾ ചോദിച്ചു ..
'ഇത്രയും കാലം എന്നെ തിരഞ്ഞു നടന്ന നിനക്കെൻറെ ചോരയുടെ ഗന്ധം സഹിക്കുന്നില്ലേ .. സ്നേഹം എന്നത് വെറും പാഴ്വാക്കല്ല അതിന് ചോരയുടെ നിറമാണ് ..ഗന്ധമാണെന്നറിയുക ''
'നിങ്ങൾ ആരാണ് ..?' അറിയാതെ എൻറെ നാവ് ചലിച്ചു .. ശരീരം തളരുന്നു .. ശ്വാസം നിലയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു
വേഗം തന്നെ ഡോക്ടർ എത്തി .. ഏതൊക്കെ ട്യൂബുകൾ എൻറെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴയുന്നു ..
പക്ഷേ ഒന്നിനും പ്രതികരിക്കാനാവാതെ അയാളുടെ ആ ചോരമണക്കുന്ന കൈകൾ എൻറെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു ..
അയാൾ എന്നോട് ആക്രോശിക്കുകയാണ്
'ഇനി നീ എനിക്കുള്ളതാണ് .. നീ കാത്തുകിടന്ന ആ മുഖം അത് ഞാനാണ് ' മരണം ' .. എനിക്കുള്ളതാണ് നിൻറെ ഈ സൗന്ദര്യം .. വരൂ നമുക്ക് പോകാം ''
എൻറെ ഉള്ളിലെ ധമനികളിൽ വേദനയുടെ കൂരമ്പുകൾ തറയ്ക്കുന്നു ..പ്രണയത്തിൻറെ നീരുറവകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന എൻറെ ധമനികളെ അയാളുടെ കൈകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു ..
**
''വേണു .. അംബികയുടെ ബോഡി വളരെ വീക്ക് ആണ് .. ഒരു ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കാം അതിൽ പേഷ്യൻറ് റിയാക്റ്റ് ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വകയുണ്ട് ..!'' അതല്ലങ്കിൽ ....!'' ഡോക്ടർ പാതി വഴിയിൽ നിർത്തി ...
''അപ്പോൾ ഞാൻ തയ്യാറാവണം .. എൻറെ ശരീരത്തെ ഉണർത്തണം .. പക്ഷേ ആ കൈകൾ എന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നു .. നഷ്ടമാകുന്നു എൻറെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ .. എന്നിലൂടെ ഇഴയുന്ന കൈകളിൽ ചോര മണക്കുന്നു .. എനിക്ക് പോകണ്ട മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് .. എനിക്ക് തിരികെ വരണം .. എന്നെ വീടു ..''
ആരൊക്കെയോ എൻറെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൈകൾ അമർത്തി ഇടിച്ചു .. പ്രണയതീരം സ്വപ്നം കണ്ട വഴികളിൽ തിരികെ നടക്കുന്നു എൻറെ ധീരനായ കർണ്ണൻ ... ഞാൻ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു .. കഴിയില്ല എനിക്കവിടെയെത്താൻ .. ഒരലർച്ചയോടെ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു ...
എൻറെ അരുകിൽ ശാന്തനായ് ഉറങ്ങുന്നു .. പ്രിയപ്പെട്ട കർണ്ണൻ .. ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിൻറെ മാറിലേക്ക് ഞാൻ കിടന്നു .. ചിതറിയ ചിന്തകളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ മറ്റൊരു സ്വപ്നലോകത്തിനായ് കരുതിവച്ചു ഞാൻ പ്രണയതീരത്തേക്ക് നിദ്രയുടെ കളിവള്ളത്തിൽ യാത്രതുടർന്നു .. !
''ഇനി ഒരു ജന്മം ഉണ്ടെങ്കിൽ തൂലികയിൽ വിടരുന്ന പ്രണയമാകണമെനിക്ക് .. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന പ്രണയ ചിത്രങ്ങളുടെ മാറ്റുകൂട്ടുന്ന വരികളായ് മാറണം .. ഞാൻ പറയാതെപോയ ആ വാക്കുകൾ തൂലികയിലൂടെ പുനർജ്ജനിക്കണം ..''
മഞ്ഞുപുതപ്പ് മൂടിയ ജാലകത്തിൽ വെറുതെ ഞാൻ കോറിയിട്ടു എൻറെ അടുത്ത ജന്മത്തിലെ ഈ സ്വപ്നങ്ങളെ ...!

സംരക്ഷിക്കൂ നമ്മുടെ ജീവരക്തത്തെ.....

നാം ഉൾപ്പെടുന്ന സമൂഹത്തെ അക്ഷരം കൊണ്ട് അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നവർ എന്ന നിലയിൽ ആ സമൂഹത്തോട് നമുക്കും ഇല്ലേ ചില പ്രതിബദ്ധതകൾ. നമ്മളും നമ്മളെ പിന്തുടർന്നു വരുന്ന തലമുറയും അഭിമുഖീകരിക്കാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു വിപത്തിന്റെ മുൻകാഴ്ച ആണിത്. ജലസംരക്ഷണം എന്ന ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യപ്രവർത്തിയിലേക്കുള്ള ബോധവൽക്കാരണത്തിന്റെ ചുവട് വയ്പ്പിലേക്കായി ഞാനും പങ്കുചേരുന്നു ...!
'എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു .. ഇത്തിരി ദാഹജലം തരൂ ...........!' ആരോ കരയുന്നതു പോലെ തോന്നുന്നില്ലേ ... ഉവ്വ് തോന്നുന്നുണ്ട് .. എനിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട് .. നിങ്ങളും കാതോർക്കു ... അപ്പോൾ കേൾക്കാം ... ദൂരെയൊന്നുമല്ല അടുത്തു നിന്ന് തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് .. ഇല്ലേ കേൾക്കുന്നില്ലേ .... ? ഇനി തിരിഞ്ഞു നോക്കു .. അത് നമ്മൾ തന്നെയാണ് ... ഇങ്ങനൊരു കാലം വരാൻ അധികം മുന്നോട്ടു പോകണോ .. വേണ്ടാ .. എങ്ങും പോകേണ്ട കാര്യമില്ല ..
ഇതുപോലൊരു അവസ്ഥ .. ഇന്ന് കേരളത്തിലും ...ഉണ്ടാകുമെന്നതിന് ഉറപ്പ് നമ്മൾ തന്നെയാണ് ..
സത്യം .. ദാഹജലത്തിനായി കേഴുന്ന ലക്ഷ കണക്കിന് ജനങ്ങൾ നമ്മുടെ ചുറ്റിലുമുണ്ട് .. അവരെയൊക്കെ മാധ്യമത്തിലൂടെയും മറ്റും കാണുന്നുമുണ്ട് ..പക്ഷേ അവർക്കായി എന്തെങ്കിലും സഹായം നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല .. നമുക്ക് നമ്മുടെ ജലസ്രോതസ്സുകളെ സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല എന്നത് വസ്തുതാപരമായ കാര്യമാണ് ..
അവർക്കല്ലേ ജലമില്ലാത്തത് അതിന് നമുക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും .. എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവരും ഉണ്ട് .. നമ്മൾ പാഴാക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളി ജലത്തിനും പിന്നീട് നമ്മൾ കണക്ക് പറയേണ്ടിവരും എന്ന സത്യം മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ജലസ്രോതസ്സുകളെ മലീമസമാക്കുകയും അവയെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുകയാണ് ഞാനും നിങ്ങളുമെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ..
ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ ജീവജാലങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു .. അതിൽ ഏറ്റവും അവസാന ഘടകമാണ് മനുഷ്യർ .. എന്നാൽ ബുദ്ധിയും , ചിന്താശീലവുമുള്ളവർ തന്നെ ഇങ്ങനെ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ .. വെള്ളമില്ലാതെ ചത്തൊടുങ്ങുന്ന ജീവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നമ്മളും ഉണ്ടാകും . ..
കഴിഞ്ഞ ദിവസം റേഡിയോയിൽ കേട്ടതാണ് .. ഏതോ ഒരു സ്ഥലത്ത് വന്യജീവികൾക്ക് ജലമെത്തിച് കൊടുക്കുന്ന സാധാരണക്കാരിൽ സാധാരണക്കാരനായ ഒരു പ്രകൃതി സ്നേഹിയെപ്പറ്റി ... പേരൊന്നും ഓർമ്മയില്ല .. എങ്കിലും അയാൾ ചെയ്യുന്ന പുണ്യ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കു .. എല്ലാ ദിവസവും അയാൾ ജലം ട്രക്കുകളിലായി കാട്ടിലെ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്നു .. ഇതറിഞ്ഞ ഒരുപാട് നല്ല മനസ്സുകൾ അയാളോടൊപ്പം ചേർന്നു എന്നും പറയുന്നു ..
നമ്മുടെ നല്ല സമ്പത്തിനെ നമ്മൾ സൂക്ഷിക്കുക .. അവയെ സംരക്ഷിക്കുക .. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊരു തലമുറ ജീവിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടിവരുന്ന കാലം ഏറെ ദൂരെയാണോ കൂട്ടുകാരേ ...
ഓരോ തുള്ളി ജലവും നമ്മുടെയെന്നതുപോലെ സഹജീവികളുടേയും ജീവശ്വാസമാണെന്ന് കരുതി വിനിയോഗിക്കുക .. നമ്മൾ മനുഷ്യർ മാത്രമല്ല ഈ പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ വസ്തുവിനും അവകാശികൾ എന്നും അറിയുക ...
ഈ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കു .. നാളെ ഞാനും /നിങ്ങളും ഇതുപോലെ നിൽക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരാതിരിക്കണമെങ്കിൽ സംരക്ഷിക്കൂ നമ്മുടെ ജീവരക്തത്തെ ...

Friday, 10 February 2017

മാപ്പ് ...............!




ജോലിയുടെ ഭാഗമായി അച്ഛന് ഊട്ടിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം....അച്ഛൻ അവിടെ ചെന്ന് quarters റെഡിയാക്കി ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളേയും കൊണ്ടുപോയി. railway station-ൻറെ തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ ആയിരുന്നു quarters... തൊട്ടടുത്ത്‌ താമസിക്കുന്നവർ അച്ഛൻറെ സുഹൃത്തുക്കളും അവരുടെ ഫാമിലിയും ആയിരുന്നു. അവരുടെ മക്കൽ ഞങ്ങളുമായി പെട്ടന്നു തന്നെ അടുത്തു.

quarters ആണെങ്കിലും ഒരുപാട് സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക്‌ കളിക്കാൻ, നസീമയും, ഫാത്തിമയും , ഞങ്ങളേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മുതിർന്ന കുട്ടികൾ ആയിരുന്നു.. കഞ്ഞിയും കറിയും വെച്ച് കളിക്കുക, ഒളിച്ചു കളിക്കുക, അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരുപാട് രസകരമായ നിമിഷങ്ങളിലൂടെ ഓരോദിവസവും കടന്നു പോയി..

ഒരിക്കൽ ഞങ്ങൾ  ഒളിച്ചു കളിക്കുമ്പോൾ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി.. quarters-ൻറെ അടുത്ത് കുറച്ച് അകലെ ആയി കല്ക്കരി കൂട്ടിയിടുന്ന സ്ഥലം ഉണ്ട്. അന്ന് ഞാൻ പോയി ഒളിച്ചത് അവിടെ ആയിരുന്നു. എൻറെ കാല് വഴുതി ഞാൻ താഴേയ്ക്ക് പോയി, എന്താ ചെയ്യുക ആരും ഇക്കാര്യം അറിയുന്നില്ല, train വരാൻ സമയമായി. ചൂട് കല്ക്കരി തുപ്പാൻ തയ്യാറെടുത്താവും ട്രെയിനിൻറെ വരവ്. ഞാൻ കരയാൻ തുടങ്ങി എൻറെ കരച്ചിൽ ആരും കേൽക്കുന്നില്ല..പക്ഷെ ഞാൻ അപകടത്തിൽ പെടുന്നത് ഒരാൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. 'സുന്ദരി' അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര്.. പേരുപോലെ തന്നെ എണ്ണകറുപ്പിൻറെ അഴകായിരുന്നു അവൾക്ക്, ഞാൻ കരയുമ്പോൾ അവൾ എന്നോട് കൈകൊണ്ടു എന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒരാളെകൂട്ടി വന്നു. അയാളുടെ കൈയ്യിൽ വലിയ കയർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എൻറെ നേരെ ആ കയർ ഇട്ട് എന്തോ അയാൾ പറഞ്ഞു. ഒന്നും മനസിലായില്ല എങ്കിലും, അയാൾ ഇട്ടു തന്ന ആ കയറിൽ പിടിച്ച് ഞാൻ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറി.. എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയതിന്റെ സന്തോഷം അപ്പോൾ തന്നെ പ്രകടമാക്കി, ഓടിചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപിടിച്ച് കുറേ ഉമ്മ കൊടുത്തു.. അപ്പോഴും അവൾ എന്തോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ആ സത്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് എൻറെ സുന്ദരിയ്ക്ക് സംസാര ശേഷി ഇല്ല എന്ന്..

അന്നു മുതൽ എൻറെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരി 'സുന്ദരി' ആയിരുന്നു. അതിൽ നസീമയ്ക്കും , ഫാത്തിമയ്ക്കും ചെറിയ ഇഷ്ട്ടക്കേട്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു..ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. പിന്നിട് എല്ലാദിവസവും ഞാൻ അവളുടെ വീട്ടിലും അവൾ എൻറെ വീട്ടിലും വരുമായിരുന്നു.. അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, ഊട്ടിയിലെ കാലാവസ്ഥ അനിയത്തിക്ക് ഒട്ടും പിടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു, എന്നും അസുഖം അവളെയും കൊണ്ട് എപ്പോഴും ആശുപത്രിയിൽ പോകാനേ അച്ഛന് നേരമുള്ളു. എന്നും ഇങ്ങനെ അസുഖമായതുകൊണ്ട് തിരിച്ച് നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോരാൻ അമ്മ തീരുമാനിച്ചു.. ആ തീരുമാനം എന്നെ ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെടുത്തി. എൻറെ കൂട്ടുകാരിയെ എന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ട്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നു..

അവളോട്‌ ഞാൻ ഇക്കാര്യം അറിയിച്ചു, നിശബ്ദമായി അവൾ കരഞ്ഞു..

പോകുന്നതിന് രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് അച്ഛൻറെ വിവാഹമോതിരം കാണാതെ പോയി, എല്ലാവരും എൻറെ സുന്ദരിയെ സംശയിച്ചു, പാവം അവളെന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി, അവൾ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു , കുട്ടിയായ എൻറെ വാക്കുകളെ ആരാണ് കേൾക്കാൻ തയ്യാറാവുക..

അവളെ അടിച്ചിറക്കുന്നപോലെ തന്നെ എല്ലാവരും പെരുമാറി..ഊമ ആയതുകൊണ്ട് അവളുടെ നിരപരാധിത്വം കണ്ണുനീരായി ഒഴുകികൊണ്ടേ ഇരുന്നു...

എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ നടന്നുപോയി...പിന്നിടൊരിക്കലും അവളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.. ഞാൻ കാരണം കള്ളിയെന്ന പരിവേഷം അണിയേണ്ടി വന്നവൾ....ഇന്ന് നീ എവിടെയാണ് ..? എനിക്ക് മാപ്പ് തരു പ്രിയ കൂട്ടുകാരി.....

Wednesday, 8 February 2017

കോമരം

പുഴക്കരയിലെ ഭഗവതിക്കാവിൽ ഇന്ന് നല്ല ഭക്തജനത്തിരക്കാണ് .
വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് അതിൻറെ മാത്രം തിരക്കല്ല .. ഇന്നാണ് കുമാരൻറെ കെട്ടിച്ചുറ്റ്‌ .. ആളുകൾ കൂടുതൽ വന്നു തുടങ്ങി .. (ഭഗവതിയുടെ കോമരമാകാന്‍ പോകുന്നയാള്‍ പട്ടും അരമണിയും ചിലമ്പുണിഞ്ഞ് പള്ളിവാളുമേന്തി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് നടയ്ക്കല്‍ നില്‍ ക്കും .ഭക്ത ജനങ്ങള്‍ മുഴുവനും “അമ്മേ ദേവീ ” എന്ന് വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കും . തന്റെ കോമരമാകാന്‍ പ്രാപ്തനാണെങ്കില്‍ അമ്മ അയാളില്‍ പ്രവേശിക്കും കോമരം ഉറഞ്ഞ് തുള്ളും.).
കാവിലെ ഭഗവതി വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്താണ് . ആ ബഹുമാനവും വിശ്വാസവും ഭക്തർ അവിടുത്തെ വെളിച്ചപ്പാടിനും നല്കിയിരുന്നു .
ഭഗവതിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ കോമരം കുമാരൻറെ അച്ഛൻ രാമുവാണ് . രാമുവിന് പ്രായമായിരിക്കുന്നു . ഭഗവതിയുടെ പ്രതിരൂപമാകാൻ കാവിൽ തുള്ളിയുറഞ്ഞാടാൻ രാമുവിന് ശക്തിയില്ലാതായിരിക്കുന്നു . ഇനി അത് തൻറെ മകൻ കുമാരനെ ഏൽപ്പിക്കാൻ രാമു തീരുമാനിച്ചു .
അത് മാത്രമല്ല മകനെ കുലത്തൊഴിൽ (തടിയിൽ ശില്പങ്ങൾ കൊത്തിയുണ്ടാക്കുന്നു) പഠിപ്പിച്ചു , ചിട്ടകളെല്ലാം പഠിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും കോളേജിലെ പഠനം മകനെ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ രാമുവിൽ ആശങ്കയായിരുന്നു . പഴയകാലമല്ലല്ലോ ഇന്ന് ആരും ഇങ്ങനെയൊരു പാത പിന്തുടരാൻ തയ്യാറാവുകയില്ല . ദേവിയുടെ പ്രതിരൂപമാകുക എന്നത് അവകാശമാണ് . അത് മറ്റൊരാൾക്ക് തിരികെ നല്കാന് രാമുവിന് മനസ്സുവന്നില്ല .
പുഴക്കരയിൽ നിന്നും ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ ഭഗവതിയെ പ്രാർത്ഥിച് രാമു കോലോത്തേക്കു നടന്നു . തമ്പുരാനെ തീരുമാനം അറിയിക്കണം .. അദ്ദേഹമാണ് കുമാരനെ അരിയും പൂവും ഇട്ടു അടുത്ത കോമരമായി വാഴിക്കേണ്ടത് .
''എന്താ രാമു ? പതിവില്ലാതെ ഈ വഴിയൊക്കെ ''?.
''ഞാൻ അങ്ങയോട് ഒരപേക്ഷയുമായി വന്നതാണ് ?''.
''അപേക്ഷയോ ? എന്താ രാമു കേൾക്കട്ടെ ?''.
''തമ്പുരാനേ എനിക്ക് ഇനി ദേവിയുടെ പ്രതിരൂപമാകാനുള്ള ശക്തിയില്ല .. ഞാൻ അത് എൻറെ മകൻ കുമാരനെ ഏൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു . ഇനി അവനിലൂടെ അറിയട്ടെ ദേവിയുടെ അരുളപ്പാടുകൾ , അങ്ങനെ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു . പ്രായമായിരിക്കുന്നു എനിക്ക് . ''
''ഹേയ് എന്താ ഈ പറയുന്നെ ..രാമുവിന് ആവതില്ലെന്നോ ? ശരി നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം അതാണെങ്കിൽ കുമാരനെ വിളിപ്പിക്കുക ''.
''ശരി തമ്പുരാനേ ''.
ഇതൊന്നുമറിയാതെ കുമാരൻ അച്ഛൻ പെങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്നു . അയാൾ പതുക്കെ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . അച്ഛൻറെ അരികിൽ നിന്നും പോന്നപ്പോൾ ചിട്ടയും , അവകാശങ്ങളുമെല്ലാം മറന്ന് നിരീശ്വരവാദത്തിൻറെയും വിപ്ലവത്തിന്റേയും പാതയുടെ തുടക്കത്തിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി . വെളിച്ചപ്പാടിൻറെ അരുളപ്പാടിലോന്നും വിശ്വാസമില്ലാതായി .
ഇതൊക്കെ രാമു അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അതിനാലാണ് മകനെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ രാമു തയ്യാറായതും . എങ്കിലും അച്ഛൻറെ ആജ്ഞ ധിക്കരിക്കാൻ കുമാരന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല . കുമാരൻറെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവിടെ അവസാനിച്ചു .
കോലോത്തെ ക്ഷേത്രമായതിനാൽ അവിടുത്തെ വെളിച്ചപ്പാടിന് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .
മുറപ്പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചു .. അതിനും എതിര് പറഞ്ഞില്ല .. അത് കുമാരൻറെയും ആഗ്രഹമായിരുന്നു . ബാല്യകാല സഖികൂടിയായിരുന്നു മാതു . അങ്ങനെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു .
മറ്റൊരു കാര്യമെന്താണെന്ന് വച്ചാൽ വിവാഹശേഷമേ കോമരമാകാൻ കഴിയു . അതാവാം കുമാരൻറെ അച്ഛൻ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിച്ചതും .
മറ്റൊരാൾക്ക് പൂവിട്ട് വാഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഭഗവതിയുടെ അനുവാദം ചോദിക്കുന്ന ചടങ്ങുണ്ട് . തമ്പുരാൻ അതിനായി ഭഗവതിയോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു .
രാമുവിൻറെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ദേവിയുടെ അലങ്കാരങ്ങൾ തിരികെവാങ്ങി കുമാരന് നല്കി വാഴിച്ചു .
ഭഗവതിയുടെ പട്ടും ചിലമ്പും പള്ളിവാളും അരമണിയും അണിഞ്ഞു നടക്കൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു കുമാരൻ .
മേളം തുടങ്ങി . കുമാരൻറെ മുഖത്തെ രൗദ്രഭാവം , തീപാറുന്ന നോട്ടം എല്ലാവർക്കും ഭയം തോന്നി . രാമുവിന് മകൻറെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ ശക്തിയില്ലായിരുന്നു . അത്രയ്ക്ക് രൗദ്രമായിരുന്നു ആ ഭാവം .
''ഒന്നുകൊണ്ടും വിഷമിക്കേണ്ട . ഞാൻ ഇവിടെ എൻറെ ഭക്തരുടെ കൂടെയുണ്ട് .. ഞാൻ നിങ്ങളിൽ സംപ്രീതയാണ് ''.. ദേവിയുടെ ആദ്യത്തെ അരുളപ്പാട് കുമാരനിലൂടെ പുറത്തു വന്നു . കുമാരൻ തുള്ളിയുറഞ്ഞാടി .
രാമുവിൻറെ മനസ്സ് ശാന്തമായി .. തൻറെ മകൻ ദേവിയുടെ പ്രതിരൂപമാകാൻ യോഗ്യൻ തന്നെ .. അയാളോർത്തു .
''രാമു കണ്ടില്ലേ കുമാരൻറെ മുഖത്തെ ആ തേജസ്സ് . ശരിക്കും ഇവൻ യോഗ്യൻ തന്നെ '' . തമ്പുരാൻ രാമുവിനോടായി പറഞ്ഞു .
രാമുവിന് സന്തോഷമായി . ദേവിയുടെ നടക്കലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു ..
'' എൻറെ ദേവി ഇത്രയും നാൾ അമ്മയുടെ പ്രതിരൂപമാകാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടായി , ഇനി അത് എൻറെ മകനിൽ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു . ദേവി അവനിൽ അനുഗ്രഹിച്ചു എനിക്ക് സന്തോഷമായി . ഞാൻ പോകുന്നു . ഇനിയുള്ള കാലം തീർത്ഥയാത്രയാണ് . എൻറെ ഭഗവതിയോടുള്ള ആദരവ് എന്നും എൻറെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവും ''.
തമ്പുരാൻ രാമുവിന് ദക്ഷിണ നല്കി യാത്രയാക്കി . തിരികെ പോരുമ്പോൾ രാമുവിൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി .
കുമാരൻ തളർന്നു വീണു .. പള്ളിവാളാൽ ആഞ്ഞു വീശി മുറിവേല്പ്പിച്ച നെറ്റിയിൽ മഞ്ഞൾപ്പൊടി വാരിപ്പൊത്തി . ആരൊക്കെയോചേർന്നു കുമാരനെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചു .
ഭഗവതിയുടെ കെട്ടിചുറ്റൽ കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു വർഷക്കാലം സ്ത്രീ സംസർഗ്ഗം പാടില്ല . അതുപോലെ ഉത്സവകാലങ്ങളിലും , പ്രദേശത്ത് മഹാവ്യാധി പടർന്നു പിടിക്കുമ്പോഴും കോമരം എപ്പോഴും വ്രതത്തിൽ ആയിരിക്കണം . ഇല്ലെങ്കിൽ ഭഗവതിയുടെ കോപം ഉണ്ടാകും എന്നാണ് വിശ്വാസം .
ദിവസവും രാവിലെ കുളിച് ദേവിയുടെ അലങ്കാരങ്ങൾ വച്ചിരിക്കുന്ന ചായ്പ്പിലാണ് കോമരത്തിൻറെ താമസം . മത്സ്യ മാംസാദികൾ കൂട്ടാൻ പാടില്ല ഒരു നേരം അരിയാഹാരം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ഒരു വർഷക്കാലത്തെ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ . കുമാരനും ഇന്നുമുതൽ അങ്ങനെ വേണം കഴിയാൻ .
കുമാരനെ ഭർത്താവായി കിട്ടിയത് എന്തിലും വല്യ ഭാഗ്യമായി മാതു കരുതി . അതുകൊണ്ട് കോമരത്തിനേക്കാൾ വ്രതത്തിൽ ആയിരുന്നു മാതുവും . കുമാരൻ താമസിക്കുന്ന ചായ്പ്പിന് വെളിയിൽ മറഞ്ഞു നിന്നായിരുന്നു അവൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത് . കുമാരന് വേണ്ട ആഹാരം മുറിയുടെ പുറത്ത് അടച്ചുവച്ചു . കുമാരൻറെ വൃതം മുടങ്ങാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു .
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ആയിരുന്നു കുമാരൻറെ കെട്ടിച്ചുറ്റ്‌ .
മാതു കുമാരനോടുള്ള സ്നേഹം ഉള്ളിലൊതുക്കി പ്രാർത്ഥനയോടെ നടന്നു . പക്ഷെ മാതുവിൻറെ സൗന്ദര്യം കുമാരനിലെ പുരുഷൻ ഉണർന്നു . കുമാരൻറെ ശക്തിയിൽ മാതുവിന് കുതറിമാറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല . അവർ ശിവശക്തിപോലെ ലയിച്ചു .
തളർന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു കുമാരൻ .. ഇടിമുഴക്കംപോലെ ചിലമ്പൊലി ശബ്ദം കുമാരൻറെ കാതിൽ വന്നലച്ചു . അയാൾ തൻറെ നെഞ്ചിൽ തളർന്നുറങ്ങുന്ന മാതുവിനെ തള്ളിമാറ്റി . വൃതം മുടങ്ങിയതറിഞ്ഞു രണ്ടുപേരും ഞെട്ടിവിറച്ചു . ആരോ അടിച്ചിട്ടതുപോലെ കുമാരൻ നിലത്തു വീണു .
കുമാരൻ തളർന്നു , മാതു ഭയന്നു വിറച്ചു . താൻ ഇത്രയും കാലം കാത്തു സൂക്ഷിച്ച വൃതം മുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ഇനി എന്തൊക്കെയാണോ ദേവീകോപത്താൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നത് . കുമാരൻ പരവശനായി . ദേവിയുടെ അലങ്കാരങ്ങൾ വച്ചിരിക്കുന്ന ചായ്പ്പിലേക്ക് കയറാൻ കുമാരൻറെ മനസ്സ് മടിച്ചു .
''എൻറെ ദേവി ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തുപോയല്ലോ .. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ ..!'' അയാൾ മനമുരുകി കരഞ്ഞു . മാതുവും ഭഗവതിയെ വിളിക്കാത്ത നേരമില്ലായിരുന്നു .. അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തന്ന ചിട്ടകളെല്ലാം തെറ്റിയിരിക്കുന്നു .
പിറ്റേന്ന് കോലോത്തു നിന്ന് ആളെ വിട്ട് കുമാരനെ വിളിപ്പിച്ചു . കാവിൽ ഉത്സവം തുടങ്ങാൻ ഇനി ഒരു മാസമേ ഉള്ളു . പ്രദേശത്ത് അറിയിപ്പ് നല്കണം . കുമാരൻ മേളത്തോടെ വീടുകൾ തോറും കയറി . ദേവിയുടെ പ്രതിരൂപമായി വരുന്ന കോമരത്തെ എല്ലാവരും ഭക്തിയോടെ സ്വീകരിച്ചു . പക്ഷെ കുമാരനിലെ മനസ്സ് ഉരുകുകയായിരുന്നു .
കാവിൽ കൊടികയറി .. കുമാരൻ കഠിന വൃതം തുടങ്ങി . ഈ സമയത്ത് ഒരു സന്തോഷവാർത്ത കുമാരൻറെ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായി . മാതു അമ്മയാകുന്നു . പക്ഷെ കുമാരന് സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഭയമായിരുന്നു . നാട്ടുകാരറിഞ്ഞാൽ , തമ്പുരാനറിഞ്ഞാൽ അവർ തന്നെ അവിശ്വസിക്കില്ലേ .. കാരണം കെട്ടിച്ചുറ്റ് കഴിഞ്ഞു ഒരുകൊല്ലം കഴിയുന്നതിന് മുന്നേ താൻ ഒരച്ഛനായാൽ .! മാതുവിനും ഭയം തോന്നി . ആരേയും അറിയിക്കാതെ കുമാരൻ മാതുവിനെ പുഴക്കക്കരെയുള്ള അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു .
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയാണ് മാതു വീട്ടിലേക്ക് പോയത് .
കുമാരൻ ഒറ്റയ്ക്കായി ! നീറുന്ന ഒരുപാട് ചിന്തകൾ മാത്രം അയാൾക്ക് കൂട്ടായി . ഉത്സവകാലം കഴിഞ്ഞു . കുമാരൻറെ മനസ്സ് നിറയെ മാതുവായിരുന്നു . കുമാരൻ മാതുവിനെ കാണാനുള്ള തിടുക്കത്തോടെ പുഴ കടന്നു . അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കരഞ്ഞും പറഞ്ഞും തീർത്തു . തിരികെപോരുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടേയും മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ ആയിരുന്നു .
'' ദേവി ..! എൻറെ കാലം കഴിയുമ്പോൾ അമ്മയുടെ പ്രതിരൂപമാകാൻ എനിക്കൊരാൺകുഞ്ഞിനെ തരണേ ..! ''. കുമാരൻ പോകുന്ന വഴിക്ക് കാവിൽ കയറി പ്രാർത്ഥിച്ചു .
പ്രദേശമാകെ മഹാവ്യാധി പടർന്നു പിടിച്ചു . ജനങ്ങൾ വലഞ്ഞു . ദേവിയുടെ കോപമാണെന്നും അതിന് പ്രതിവിധി നടത്തി നിറമാല ചാർത്തണമെന്നും ദേവി തമ്പുരാന് സ്വപ്നദർശനം കൊടുത്തു .
ഈ തെറ്റിനെല്ലാം കാരണം താനൊരുത്തനാണെന്ന് കുമാരന് അറിയാമായിരുന്നു . അതിൽ അയാൾ നന്നേ വിഷമിച്ചു .
ഓരോന്ന് ആലോചിച് പുഴക്കരയിലെ മണലിൽ കുമാരൻ കിടന്നു . നേരം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞു . പുഴക്കക്കരെ നിന്നും കത്തിച്ച ചൂട്ടുകെട്ട് ആഞ്ഞു വീശി ആരൊക്കെയോ കടവിലേക്ക് വരുന്നു . അവർ ആരെയോ താങ്ങി വള്ളത്തിൽ കയറ്റുന്നത് കുമാരൻ കണ്ടു . ആരാവും അത് ? കുമാരൻറെ മനസ്സിൽ കൊള്ളിയാൻ മിന്നി . തൻറെ പ്രിയതമയ്ക്ക് ഇത് ഏഴാം മാസമാണ് . സമയം ആയില്ല എന്നാലും എന്തൊക്കെയോ ശകുനപ്പിഴകൾ തോന്നുവല്ലോ ദേവി ..! അയാൾ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു .
കുമാരൻറെ ചെവിയിൽ ശംഖ് ഊതി , പുഴക്കരയിലെ ആഞ്ഞിലിമരത്തിലിരുന്ന് പുള്ളുകൂവുന്നു . കുമാരനിൽ ഒരു വിറയൽ , ഇരുട്ടിന് ഘനം വച്ചത് പോലെ .. ഒന്നും കാണാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥ .. അരുതാത്ത ചിന്തകളാലുള്ള ഭയം കുമാരനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി ..
വള്ളം കടവത്ത്‌ അടുത്തു .. കുമാരൻ വള്ളത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി ..
ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളു , അപ്പോഴേക്കും അയാൾ തളർന്നു പോയി .. ചോരയൊലിപ്പിച് ബോധരഹിതയായി വള്ളത്തിൽ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു കുമാരൻറെ ഭാര്യ മാതുവിനെ .. കുമാരൻ ഒരലർച്ചയോടെ മാതുവിനെ കോരിയെടുത്ത് അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലേക്കോടി .. പക്ഷേ വിധിയെ തടുക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക ?.. കുമാരൻറെ അവകാശികൾ ഈ ലോകത്തുനിന്നും കൂടുവിട്ട് പോയിക്കഴിഞ്ഞു ..
ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം ദേവിയുടെ പ്രതിരൂപമായി വിശ്വാസികളോട് അരുളപ്പാട് ചെയ്യാൻ പിന്നീട് കുമാരൻ കാവിലേക്ക് പോയില്ല .. എല്ലാം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അലയുകയായിരുന്നു .
ഒരിക്കൽ കുമാരൻ ക്ഷേത്രനടയിലെ ആൽത്തറയിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു . ഭൂമികുലുങ്ങുന്നതുപോലെ ഉപ്പൂറ്റി നിലത്തൂന്നി അരമണികിലുക്കി ചുവടുകൾ വച്ച് ആരോ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു . കൈയ്യിൽ ഒരു ചോരക്കുഞ്ഞുമുണ്ടായിരുന്നു .
''എൻറെ പ്രദേശമാകെ നശിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . എൻറെ പ്രതിരൂപമായി നീ വിശ്വാസികളോട് എൻറെ അരുളപ്പാടുകൾ ചെയ്യണം .. ഇനി നിൻറെ കാലശേഷം ഇവനാവണം അത് തുടരേണ്ടത് ..'' ആ രൂപം മറഞ്ഞു . കുമാരൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു .
സ്വപ്നമായിരുന്നുവെങ്കിലും തൻറെ അരികിൽ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കണ്ട് അയാൾ ഞെട്ടി ..പിന്നീട് ആ ഞെട്ടൽ കരുണയായി മാറി .. തനിക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ ദേവി തിരികെ തന്നിരിക്കുന്നു . അയാൾ സന്തോഷത്തോടെ കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്ത് മാറോടു ചേർത്തു ..
കുമാരൻ ആ കുഞ്ഞിനെ സന്തോഷത്തോടെ വളർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു . അയാൾ ആ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള സത്രത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു . അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച കുലത്തൊഴിൽ ചെയ്ത് അവർ ജീവിച്ചു .. ആ കുട്ടിക്ക് 'ദേവൻ' എന്ന് പേര് കൊടുത്തു . അവൻ വളരുന്തോറും അവനിലെ ഐശ്വര്യം കൂടി വന്നു . കുമാരൻ അവനെ എഴുത്ത് പഠിപ്പിച്ചു. കൊത്തുപണികൾ പഠിപ്പിച്ചു ... ചെറിയ മന്ത്രങ്ങളും ദേവീസ്തുതികളുമൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചു . അവൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വേഗം ഗൃഹസ്ഥമാക്കുന്നതായി കുമാരൻ മനസ്സിലാക്കി . ഇനി അവന് ഒരു വീട് വേണം . അവനെ എല്ലാ ചിട്ടകളോടും കൂടി പഠിപ്പിക്കണം . കുമാരൻ അവനേയുംകൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു .

നാടാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു .. ശോചനീയമായ അവസ്ഥയിലാണ് നാട് .. ദേവിയുടെ കോപമാണെന്ന് നാട്ടുകാർ വിശ്വസിച്ചു .
കുമാരന് സങ്കടമായി .. ഈ അവസ്ഥ മാറണം ദേവിയുടെ അരുളപ്പാടുകൾ എന്താണെന്ന് വിശ്വാസികളിൽ എത്തിക്കണം , ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് ശിക്ഷ ഞാനായിരുന്നു അനുഭവിക്കേണ്ടത് .. അതിന് ഈ നാട് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത് ഞാൻ ചെയ്ത പാപമാണ് .. കോലോത്ത് ചെന്ന് തമ്പുരാനേ കാണണം . താൻ തിരിച്ചു വന്നുവെന്ന കാര്യം അറിയിക്കണം . ദേവിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് എല്ലാതെറ്റുകളും ഏറ്റുപറയണം . തനിക്ക് ദേവി തന്ന അവകാശിയെ ദേവിയുടെ നടയിൽ അടിമ കിടത്തണം .. തൻറെ കാലശേഷം ഇവനിലൂടെ ദേവിയുടെ ശക്തി വിശ്വാസികളിൽ എത്തണം .. കുമാരൻ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും എടുത്ത് കോലോത്തെക്കു നടന്നു .
കുമാരൻ കോലോത്ത് എത്തി .. കൂടെ അയാളുടെ വളർത്തു പുത്രനും ഉണ്ടായിരുന്നു .
കുമാരനെ കണ്ടപ്പോൾ തമ്പുരാന് സന്തോഷമായി ..
''ആഹാ വരൂ കുമാരാ ! എവിടായിരുന്നു നീ ഇത്രയും കാലം . ? ഇതാരാ കുമാരാ കൂടെ ഒരു കുട്ടി ?''.
'' എൻറെ വളർത്തു പുത്രനാണ് തമ്പുരാനേ .. എനിക്ക് ഇവിടുത്തെ ദേവി തന്നതാണ് ഇവനെ .. എൻറെ കാലശേഷം ഇവൻ ആവണം അടുത്ത കോമരം ''.
തമ്പുരാൻ വാത്സല്യത്തോടെ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി . ശരിയാണ് കുമാരൻ പറഞ്ഞത് , ഇവനെ ഭഗവതി കൊടുത്തത് തന്നെ . എന്തൊരു തേജസ്സാണ് ആ മുഖത്ത് . തമ്പുരാൻ ഓർത്തു .
''കുമാരാ നാളെ കാവിൽ ഒരു നിറമാല ചാർത്തലുണ്ട് .. നീ വരില്ലേ ?''.
'' ആയിക്കോട്ടെ തമ്പുരാനേ ഞാൻ വരും .. എനിക്ക് ദേവിയുടെ മുന്നിൽ തുള്ളിയുറയണം ''.
'' എന്നാൽ വരു കുമാരാ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകു .''
തമ്പുരാൻ കുമാരൻറെ പുത്രനെ നോക്കി .. അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ തമ്പുരാനെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു .
''എന്താ കുട്ടി നിൻറെ പേര് ?''.
''ദേവൻ '' അവൻ പറഞ്ഞു .
'' ആഹാ നല്ല പേരാണല്ലോ ..'' തമ്പുരാന് അവൻറെ സംസാരം നന്നേ ബോധിച്ചു .
കുമാരൻ മകനേയുംകൊണ്ട് വീട്ടിൽ എത്തി .. പഴയ ഓർമ്മകളിൽ കുമാരൻറെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു . കുളിച്ചു ശുദ്ധമായി ദേവിയുടെ അലങ്കാരങ്ങൾ ഇരിക്കുന്ന ചായ്പ്പിൽ വിളക്ക് തെളിയിച് പ്രാർത്ഥിച്ചു . തെറ്റുകൾ പൊറുക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു .
പിറ്റേന്ന് നിറമാലയ്ക്കായി കാവൊരുങ്ങി ..
ചായ്പ്പിൽ വച്ചിരുന്ന ചെമ്പട്ടുടുത്ത് അരമണിയും കെട്ടി ചിലമ്പണിഞ്ഞു പള്ളിവാളുമേന്തി കുമാരൻ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നടന്നു . കുമാരനിൽ ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സ്, ആ നടപ്പിന് തന്നെ ഒരു രൗദ്രഭാവം , കണ്ണുകളിൽ അഗ്നിപാറുന്നതുപോലെ ..
നിറമാല ചാർത്തലിന് മേളം തുടങ്ങി . ഭക്തരായ വിശ്വാസികൾ തൊഴുകൈയ്യോടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകി . ദേവി സംപ്രീതയായിരിക്കുന്നു . മണ്ണിൽ ഉപ്പൂറ്റി ഊന്നി ഭൂമികുലുങ്ങുമാറ്‌ കുമാരൻ തുള്ളിയുറഞ്ഞാടുകയാണ് . ''ദേവി സന്തുഷ്ടയായെന്നും എല്ലാവരേയും കാത്തുരക്ഷിച്ചും ഇവിടെ കുടിയിരിക്കാമെന്നുമായ അരുളപ്പാടുകൾ കുമാരൻ തുള്ളി പറഞ്ഞു .
നെറ്റിയിലും തലയിലും വാളുകൊണ്ട് ആഞ്ഞു വീശി മുറിവേൽപ്പിച്ചു . കുമാരൻറെ ശരീരം തളർന്നു . ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഭാവമായിരുന്നു കുമാരനിൽ .
ആകാശം ചുവന്നു .. ഉത്സവത്തിന് കോപ്പുകൂട്ടുന്നതുപോലെ പായുകയാണ് മേഘങ്ങൾ . ചിലമ്പൊലിയുടെ മുഴക്കത്തോടെ തുള്ളിയുറഞ്ഞാടാൻ തുടങ്ങുന്നു മഴത്തുള്ളികൾ , അഗ്നിപാറുന്ന വാളുവീശി ചോരയൊലിപ്പിക്കുന്നു ആകാശകോമരങ്ങൾ ..
കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശി . കുമാരൻ ദേവിയുടെ നടയ്ക്കൽ തളർന്നു വീണു . ആരൊക്കെയോ കുമാരനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു . നെറ്റിയിലെ മുറിവിൽ മഞ്ഞൾപ്പൊടി വാരിപ്പൊത്തി .
ഇതെല്ലാം കണ്ട് പേടിയോടെ കുമാരൻറെ മകൻ അടുത്ത് നിന്നു കരഞ്ഞു .
''എൻറെ ദേവീ ..'' !.. വിളിയോടെ കുമാരൻറെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു .
ഇതായിരുന്നു കുമാരൻറെ വിധി .. സ്വയം ദേവിക്ക് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു . ഇനിയുള്ള കാലം കുമാരൻ കോമരത്തിൻറെ അരുളപ്പാടുകൾ അവിടെ മുഴങ്ങി നില്ക്കും ..
ഒന്നുമറിയാത്ത കുമാരൻറെ കുഞ്ഞിനെ തമ്പുരാൻ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി .. എല്ലാം ദേവിയുടെ ഇങ്കിതമെന്ന് വിശ്വാസികൾ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു .
കുമാരൻറെ ചിത കത്തിയെരിയുമ്പോൾ ആകാശത്ത് രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണ് ചിമ്മി തെളിഞ്ഞു വന്നു ....!

Wednesday, 18 January 2017

'നാഗദൈവങ്ങൾ'

അമ്മയുടെ നിർബന്ധമാണ്‌ ഇത്തവണയെങ്കിലും സർപ്പം പാട്ടിന് എത്തണമെന്ന്.. ഓരോ തവണയും നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോരാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്..ഒരിക്കലും സർപ്പം പാട്ടിന് എനിക്ക് പങ്ങെടുക്കാൻ പറ്റാത്തത് എൻറെ സമയ ദോഷത്തിന്റെ ആണ് എന്നാണ് അമ്മ പറയുന്നത് ... പാവം, അമ്മയ്ക്ക് അറിയില്ലല്ലോ വിദേശ കമ്പനികളുടെ നൂലാമാലകൾ ...
ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാൻ സമയമാകുമ്പോൾ ഒരുതരം ഉണർവാണ് മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ... , ഒരുപാട് നല്ല ഓർമ്മകൾ മുന്നിലൂടെ മിന്നി മറയുന്നു..
തറവാട്ടിലെ പഴമയുടെ മണവും , കാവും, കുളവും, കൂട്ടുകാരുമായി കളിപറഞ്ഞു നടന്ന നാട്ടു വഴികളും തൊടിയിലെ അമ്മച്ചി പ്ലാവും, നാട്ടു മാവും എല്ലാമെല്ലാം ഇന്നലെയുടെ വസന്തമായി മനസ്സിൽ പൂത്തുനില്ക്കുന്നു...
ഇനി രണ്ടു ദിവസം കൂടിയേ ഉള്ളു നാട്ടിൽ പോകാൻ .. തറവാട്ടിൽ വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം നടത്തുന്ന സർപ്പം പാട്ടാണ് ബന്ധുക്കളെല്ലാവരും പങ്കെടുക്കണം എന്നാണു പ്രശ്നവിധിയിൽ തെളിഞ്ഞത് ...അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും തന്നെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും ...
പണ്ട് എന്ത് രസമായിരുന്നു... സർപ്പം പാട്ട് നടക്കുമ്പോൾ തറവാട്ടിൽ അന്നൊക്കെ ഒരു ഉത്സവം പോലെയായിരുന്നു ...എല്ലാ ബന്ധുക്കളും തറവാട്ടിൽ ഒത്തുകൂടും ..
ചെറിയമ്മാവന്റെ മോൻ 'ബാലു' അവനായിരുന്നു ഞങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ ഏറ്റവും വികൃതി . അവൻ വരുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ദേഷ്യമായിരുന്നു .. എന്റെ കളർ പെന്‍സിലുകളും , കളിപാട്ടങ്ങളും എല്ലാം അവന് വേണമായിരുന്നു , അതൊന്നും അവന് കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടമില്ലായിരുന്നു . എപ്പോഴും അവനുവേണ്ടി വക്കാലത്ത് പിടിക്കാൻ വരുന്നതോ എന്റെ അമ്മയും ...അമ്മയ്ക്ക് മാത്രമല്ല തറവാട്ടിൽ ഞാനൊഴിച്ച്‌ ബാക്കിയെല്ലാവർക്കും അവനെ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു ..അതിൽ എനിക്ക് ചെറിയ കുശുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു .. "തറവാട്ടിലെ സർപ്പത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് കിട്ടിയ ആൺകുട്ടിയാണ് അതുകൊണ്ട് അവനെ വെറുപ്പിക്കരുത് " അമ്മയുടെ സ്ഥിരം പല്ലവിയാണ് , എനിക്കാണെങ്കിൽ ഇത് കേൾക്കുന്നത് തന്നെ ദേഷ്യമാണ്...
തറവാട്ടിലെ മച്ചിൻ മുകളിൽ ഇപ്പോഴും കാണും അവന് കൊടുക്കാതെ താൻ സുക്ഷിച്ചു വച്ച കളികോപ്പുകൾ , മീനാക്ഷി ഓർത്തു..
തറവാട് ഭാഗം വെച്ചപ്പോൾ ഈ സർപ്പക്കാവും അതിനോട് ചേർന്ന കുറച്ചു സ്ഥലവും തറവാടും ആണ് അമ്മയ്ക്ക് കിട്ടിയത്..പ്രൌഡിയിൽ
തിളങ്ങി നിന്നിരുന്ന തറവാട് ഭാഗം വെച്ച് എല്ലാവരും അവരവരുടെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ തറവാടിന്റെ കാര്യം പാടെ മറന്നു പോയി ..എന്നാലും ഇടയ്ക്ക് ചെറിയമ്മാവന്‍ വന്നു ക്ഷേമം അന്വക്ഷിക്കുമായിരുന്നു, അമ്മാവൻറെ കൂടെ ബാലുവും വരുമായിരുന്നു തറവാട്ടിൽ, തറവാട്ടിലെ ആൺകുട്ടി വലുതായപ്പോൾ എനിക്കും അവനോട് സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നി തുടങ്ങി..
അങ്ങനെ കാലങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി ..ഇപ്പോൾ സർപ്പക്കാവിൽ അന്തിക്ക് തിരി വെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്‌ മാത്രമായി ..കാരണം കളമെഴുത്തും പാട്ടും നടത്തണമെങ്കിൽ വലിയ ചിലവാണ്‌ .. പാവം അച്ഛൻ സാദാ ഒരു സ്കൂൾ മാഷ് അച്ഛനെ കൊണ്ട് താങ്ങാൻ ആവില്ലായിരുന്നു അതിനുള്ള ചിലവുകൾ ..എല്ലാവർക്കും അവരുടെ തിരക്കുകൾ ആയതിനാൽ ആരും ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യത്തിന് മുന്നിട്ട് ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറല്ല ..എന്നാലും എന്തേലും വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ കാവിൽ വന്നു വിളക്ക് വയ്ക്കൽ മാത്രം..
ബാലുവിന്റെ പഠിത്തമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ജോലിക്ക് വേണ്ടി അന്വക്ഷിക്കുന്ന സമയം.. അവന് നാട്ടിൽ തന്നെ ജോലി നോക്കാൻ ആയിരുന്നു ഇഷ്ട്ടം പക്ഷെ അമ്മാവൻറെ നിർബന്ധമായിരുന്നു വിദേശത്ത്‌ ജോലി വേണം എന്നത് ..അങ്ങനെ അവനും ജോലി ശരിയായി പക്ഷെ അതോടെ അവൻറെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും സങ്കടമായിരുന്നു ..
പോകുന്നതിനു രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് അവൻ വീട്ടിൽ വന്നു അത്രയും നാൾ ഞാൻ കണ്ട ബാലു ആയിരുന്നില്ല അന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ..അന്ന് അവൻ എന്നോട് ഒരുപാടു സംസാരിച്ചിരുന്നു..കുട്ടിക്കാലവും, കോളേജ് ജീവിതവും എല്ലാം ..സംസാരത്തിനിടയിൽ "മീനാക്ഷി നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടമാണ് " എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപോലെ എനിക്ക് തോന്നി...അത് ഒരുപക്ഷെ എന്റെ തോന്നൽ മാത്രമാവാം....
വിദേശത്ത്‌ ജോലിക്ക് പോയെങ്കിലും അവന് നാടിനോടും വീടിനോടുമുള്ള സ്നേഹം കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല..ദിവസവും ഫോൺ ചെയ്യുമായിരുന്നു, എല്ലാവരെ കുറിച്ചും അന്വക്ഷിക്കുമായിരുന്നു , പിന്നെ പിന്നെ ആഴ്ചയിൽ ആയി, അത് പിന്നീട് മാസത്തിൽ ആയി ..പിന്നെ വിളി തന്നെ ഇല്ലാതായി ...ബാലുവിനെ കുറിച്ച് ഇടയ്ക്ക് വീട്ടിൽ അമ്മ പറയുമായിരുന്നു ..
ചെറിയ അമ്മാവൻ എപ്പോഴോ തറവാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ബാലു വിദേശത്ത്‌ ഒരു മലയാളി കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയുമായി ഇഷ്ട്ടത്തിൽ ആണെന്നും , ആ കുട്ടിയെതന്നെ വിവാഹം ചെയ്തു എന്നും പറയുന്നത് കേട്ടു..ശരിക്കും അത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരെക്കാളും ദുഃഖം എനിക്കായിരുന്നു.. ആരും അറിയാതെ അവനിൽ ഒരിഷ്ട്ടം ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു..അന്ന് സർപ്പക്കാവിൽ തിരിവെച്ചപ്പോൾ മനസ്സ് വല്ലാതെ കരഞ്ഞു....
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങളും, ആഴ്ചകളും , മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി..എല്ലാവരും ഓരോ തിരക്കുകൾ, എന്റെ ജീവിതത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി, പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം...തറവാട്ടിൽ ആകെ ഒരു സ്വസ്ഥത കുറവ് ..
ചെറിയമ്മാവന് തീരെ സുഖമില്ലാതായി, അമ്മായിയുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് ബാലു കുറച്ചു ദിവസത്തേയ്ക്ക് നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നു..പക്ഷെ ആരെയും കാണാനോ , ആർക്കും അവനെ കാണാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.. അവൻ ഒരുസമയത്തും വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തിരികെ പോകുകയും ചെയ്തു...അതിൽ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പ്രതിക്ഷേധം ഉണ്ടായിരുന്നു, നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് സർപ്പക്കാവിൽ വന്ന് തിരിതെളിയിക്കാൻ പോലും അവന് സമയം ഇല്ലാതായോ ? ഇങ്ങനെ മാറുമോ മനുഷ്യര് എന്നൊക്കെയാണ് അമ്മയുടെ പറച്ചിൽ ...അതിനൊന്നും മറുപടി ആരും പറഞ്ഞില്ല..പക്ഷെ ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അവനെ ഒന്ന് കാണാൻ ..
എനിക്കും ചെറിയ ജോലി ശരിയായി ഞാനും പറന്നു മറുനാട്ടിലേയ്ക്ക്..
പിന്നെ ഇപ്പോഴാണ് ഒരു തിരികെ ഒരു യാത്ര എന്റെ നാട്ടിലേയ്ക്ക്...
കേരളത്തിന്റെ കാറ്റ് ഏറ്റപ്പോൾ തന്നെ ശരീരത്തിന് ഒരു കുളിർമ്മ വന്നു.. തറവാടിന്റെ പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോഴേ കേൾക്കാം മധുരമായ ഭക്തി ഗാനങ്ങൾ..പഴയ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ഞാൻ അതിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു..പടിക്കൽ മുതൽ കാവ് വരെ ലൈറ്റ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട് , മനോഹരമായ പന്തൽ കാവിന്റെ മുന്നിലായി ഉയർന്നിരിക്കുന്നു..എല്ലാം ആ പഴയ രീതിയിൽ തന്നെ...
കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും തന്നെ എന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ..തറവാടിന്റെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു ..ചേച്ചിമാരും, അവരുടെ മക്കളും ആകെ ഒരു ഉത്സവമേളം..എങ്കിലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച ആളെ അവിടെ കണ്ടില്ല..ഞാൻ ആരോടും ചോദിച്ചതുമില്ല..എങ്കിലും ഒരു ആകാംക്ഷ 'ബാലു അവൻ എവിടെ ? വന്നിട്ടില്ലായിരിക്കുമോ ? ' മീനാക്ഷി ഓർത്തു...
ബാഗുമായി അവൾ അകത്തേയ്ക്ക് കടന്നപ്പോൾ അറയുടെ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ ആരോ കിടക്കുന്നു ആരാണെന്നറിയാൻ മീനാക്ഷി അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ചെന്നു. 'ബാലു' അവനെ അവൾ ഞെട്ടി ..അവന്റെ രൂപം പോലും മാറിയിരിക്കുന്നു ..ക്ഷീണിതനായിരുന്നു അവൻ ദേഹത്തൊക്കെ വെളുത്ത പാടുകൾ ..മീനാക്ഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റു ..മീനാക്ഷി അവന്റെ ഒപ്പം കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു..." നീ എപ്പോൾ വന്നു?" അവൻ ചോദിച്ചു .."ഇപ്പോൾ വന്നതേ ഉള്ളു , എല്ലാവരെയും കണ്ടു നിന്നെ കാണാത്തപ്പോൾ നീ വന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതി " മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു ..
മീനാക്ഷി: നീ എന്താ പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാതെ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നത് ?
ബാലു: കഴിയുന്നില്ല മീനാക്ഷി എല്ലാവരും എന്നെ വെറുക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു .. നീ കണ്ടില്ലേ ഈ പാടുകൾ ?എത്ര ദൂരേയ്ക്ക് പോയാലും സർപ്പശാപം ഇല്ലാതാവില്ലല്ലോ ?
സർപ്പ ദേവതകളുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് കിട്ടിയ തറവാട്ടിലെ ആൺ തരിയെ അവർ തന്നെ ശപിക്കുമോ ? മീനാക്ഷി ഓർത്തു
അമ്മാവൻ നോക്കിച്ചപ്പോൾ സർപ്പശാപം ആണെന്നാണ് പ്രശ്നവിധിയിൽ തെളിഞ്ഞത്..
മീനാക്ഷി: ബാലുവിന്റെ കുടുംബം വന്നില്ലേ?
ബാലു: കുടുംബമോ?
മീനാക്ഷി: അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു നീ അവിടെ ഏതോ മലയാളി കുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്തു എന്ന് ..
ബാലു : ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു പക്ഷെ എന്റെ ദേഹത്തെ പാടുകൾ അവളെ എന്നിൽ നിന്നും അകലാൻ കാരണമാക്കി ..അതോടെ ആ വിവാഹം വെറും സ്വപ്നമായി ..
ബാലുവും , മീനാക്ഷിയും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു ..
സന്ധ്യ ആയപ്പോഴേയ്ക്കും മറ്റു ബന്ധുക്കളും എത്തി ...
പുള്ളോൻ കളം പൂർത്തിയാക്കി.. പൂജ തുടങ്ങി , എല്ലാവരും കാവിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു ..ബാലുവിന്റെ അസുഖം മാറാൻ ആണ് മീനാക്ഷി പ്രാർത്ഥിച്ചത്‌.. കളത്തിൽ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നഗരാജവും , നാഗ യെക്ഷിയും , പുള്ളോൻ പാട്ട് തുടങ്ങി ..പൂക്കുലയുമായി കളത്തിൽ നില്ക്കുന്ന മീനാക്ഷിയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സൌന്ദര്യം ഉള്ളതുപോലെ ബാലുവിന് തോന്നി ..പാട്ട് മുറുകിയപ്പോൾ അവളിൽ ചില ഭാവമാറ്റങ്ങൾ , ആർപ്പും കുരവയും മുറുകി അവൾ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി ...കളത്തിൽ ഇഴഞ്ഞ് ഉരുളുന്ന മീനാക്ഷിയെ ബാലു കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു..
ബാലുവിനെ പിടിച്ചു വലിച്ച് കളത്തിൽ ഇരുത്തി ..മഞ്ഞള് വാരി അവന്റെ ദേഹമെല്ലാം തേച്ചു..അവൻറെ അസുഖം മാറ്റാമെന്നും ഇനി അവരെ മറക്കാതിരുന്നാൽ മതിയെന്നും സർപ്പ ദേവതകൾ പറഞ്ഞു ..എല്ലാത്തിനും ബാലു സമ്മതം മൂളി...
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കാറും കോളും അടങ്ങി ..ബന്ധുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി പിരിയാൻ തുടങ്ങി ...
തറവാട്ടിൽ മറ്റൊരു ചർച്ച തലപൊക്കി ബാലുവിൻറെയും മീനാക്ഷിയുടെയും വിവാഹം .. അവൻറെ അസുഖം അതിൽ ചിലർക്ക് എതിരഭിപ്രായം ഉണ്ടായിരുന്നു..പക്ഷെ എനിക്ക് അതിൽ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും തോന്നിയില്ല..അവനെ ഞാൻ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു..ബാലുവിൻറെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എന്നറിഞ്ഞ ആ നാളിൽ എന്റെ മനസ്സിന്റെ വേദന ഈ സർപ്പ ദേവതകൾ അറിഞ്ഞു കാണണം അതാവാം ഇങ്ങനെ ഒരു കൂടികാഴ്ച ഒരുക്കിയത്..
തിരികെ യാത്രയാകുമ്പോൾ ഞാനും, ബാലുവും വളരെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു...

അവരുടെ പ്രണയത്തിന് കാവലായ് നാഗദൈവങ്ങളും ....

'അമ്മ '

കോടതിമുറിയിൽ അച്ഛൻറെ വക്കീലും അമ്മയുടെ വക്കീലും ചീറുകയാണ് . അവിടെ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ പത്തു വയസ്സുള്ള ബാലൻ നില്ക്കുന്നു . എന്നാൽ അവന് ഒന്നു മാത്രമറിയാം അച്ഛനും അമ്മയും ഇവിടെ പിരിയുകയാണ് . തന്നോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഉത്തരം മാത്രമേ പറയാവു അതും അവനറിയാം .. ആ ചോദ്യത്തിൻറെ ഊഴം കാത്ത് അവൻ നില്ക്കുകയാണ് .
''മോൻറെ പേര് എന്താ?''.
''മാധവൻ ''.
''എന്തിനാ മോനിവിടെ വന്നതെന്നറിയാമോ ?''.
''അറിയാം ''.
''എന്തിനാ ?''.
മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലകുനിച്ചു .. തന്നോടുള്ള അവസാന ചോദ്യത്തിലേക്കുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന് മാധവന് തോന്നി .
''മോന് ആരെയാ ഇഷ്ട്ടം ?'' കോടതി മുറിയിൽ നിശബ്ദത തളം കെട്ടി .. അവൻ കരഞ്ഞു തളർന്നു നില്ക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി . എന്ത് ചെയ്യാം മാധവന് ഒന്നുമാത്രമേ പറയാൻ കഴിയു .. അങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചത് .. അവിടെ അമ്മയുടെ കണ്ണു നീരിന് വിലയില്ല .
''എനിക്ക് അച്ഛനെ മതി അമ്മയെ വേണ്ട ''.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് തകർന്നുപോയി ആ പാവം അമ്മയുടെ ഹൃദയം .
അന്ന് ആ കോടതി മുറിയിലെ തേങ്ങലുകൾ ഇന്നോളം നെരിപ്പോട് പോലെ നീറിപുകഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു .
മറ്റൊരമ്മയെ തനിക്കായി തരുമ്പോഴും ''അമ്മ '' എന്ന ത്യാഗം അവിടെ തട്ടിത്തകർന്നു പോയിരുന്നു .
***********
വെള്ള പുതപ്പിച് , നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊടുവിച് ആരെയോ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു ! തലയ്ക്കുമുകളിൽ കത്തിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന നിലവിളക്കിലെ തിരി ചിതയിലേക്കുള്ള ആളിക്കത്തലായ് മാറുന്നു . ഇരുവശങ്ങളിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന നാളികേരത്തിലെ തിരികൾ ആർക്കോ വേണ്ടി തലതല്ലി കരയുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു . ബന്ധുക്കളെന്ന് പറയുന്നവർ അവിടിവിടെ മാറിനിന്ന് അടക്കം പറയുന്നു .
മാധവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല . അയാൾ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുകയാണ് .
ഇന്നെന്താണ് തനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്തത് .. ആ കരയുന്ന മുഖം എന്തിനാണ് ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നത് ..
''അമ്മേ ..........'' ഉള്ളിലെ നീറ്റൽ.. ഒരലർച്ചയോടെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു .
പുറത്തെവിടെയോ ഇരുട്ടിൻറെ മറപറ്റിയിരുന്നു പുള്ളിക്കുറവൻ അലമുറയിടുന്നു . അയാളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു . അമ്മയുടെ വിയർപ്പിൻറെ മണം , തലമുടിയിൽ തേക്കുന്ന കാച്ചെണ്ണയുടെ സുഗന്ധം . ആ മുറിയിൽ എങ്ങും പരക്കുന്നതുപോലെ മാധവന് തോന്നി .
''എന്താ മാധവേട്ടാ .?''. അയാളുടെ ഭാര്യ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഇട്ടു .
''അമ്മ ! എൻറെ അമ്മയെ ഞാൻ കണ്ടു ''. മാധവൻ ചുറ്റിനും നോക്കി . അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്പോഴും കാച്ചെണ്ണയുടെ മണം അയാൾക്ക്‌ മാത്രം അനുഭവപ്പെട്ടു .
''എടാ മാധവാ ''. പുറത്തു നിന്നും അച്ഛൻ വിളിക്കുന്നു . അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് കതകു തുറന്നു .
''എന്താടാ എന്തുണ്ടായി ?''.
''അമ്മയെ സ്വപ്നം കണ്ടു . എൻറെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു . എൻറെ തലയിൽ തലോടി .. അമ്മയുടെ വിയർപ്പിന് അടുപ്പിലെ പുകയുടെ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു .. പാവം ഇപ്പോഴും അടുക്കളയിൽ തീ ഊതി കഷ്ട്ടപ്പെടുകയാവും .'' മാധവൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു .
''എന്താ മാധവാ നീ പറയുന്നത് . നിൻറെ അമ്മയല്ലേ ഈ നില്ക്കുന്നത് ? പിന്നെ ഏത് അമ്മയാണ് നിൻറെ അടുത്ത് വന്നത് .''
മാധവൻ അച്ഛന്റെയരികിൽ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നിൽക്കുന്ന ചെറിയമ്മയെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി . ഇല്ല ചെറിയമ്മയല്ല സ്വപ്നത്തിൽ വന്നത് . പെറ്റമ്മയോളം വരുമോ പോറ്റമ്മയുടെ സ്നേഹമണം . മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു .
''കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് നാമം ചൊല്ലണം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല , എന്നിട്ട് രാത്രിയിൽ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കാണുക ''. മാധവൻറെ ചെറിയമ്മ മുഖം ചുളിച്ചു .
''ശരിയാണച്ഛാ ഈ നിൽക്കുന്നതാണ് എൻറെ 'അമ്മ . അങ്ങനെയേ വിശ്വസിക്കാവു , പറയാവു . അതായിരുന്നു അച്ഛൻറെ തീരുമാനം . എന്നും ഞാൻ അതനുസരിച്ചിട്ടേയുള്ളു . എന്നാൽ എൻറെ സിരകളിൽ ഓടുന്നത് ഈ നിൽക്കുന്ന ചെറിയമ്മയുടെ ചോരയല്ല എന്ന കാര്യം അച്ഛൻ മറന്നിരിക്കുന്നു .'' മാധവൻ വല്ലാതെ വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞു .
''മാധവേട്ടാ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത് .. അച്ഛനോടാണെന്ന ഓർമ്മവേണം '' ഭാര്യയുടെ വക ഉപദേശത്തോടുകൂടിയ ശാസനവന്നു . മാധവൻ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .
അച്ഛൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു . അപ്പോഴും അവിടെ വീശിയ കാറ്റിൽ കാച്ചെണ്ണയുടെ മണം പരന്നു .
മാധവൻ ഉറക്കം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിലിരുന്നു . ഇരുട്ടിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഓടിയെത്തി .
തൻറെ വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം ഉപേക്ഷയില്ലാതെ ഉണ്ടായിരുന്നു . മുഖമൊന്നു വാടിയാൽ , ഒരസുഖം വന്നാൽ അമ്മയ്ക്ക് സഹിക്കില്ലായിരുന്നു . അച്ഛനോടും എന്ത് സ്നേഹമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക് . പെട്ടന്നാണ് ഒരു മാറ്റം അവിടെ ഉണ്ടായത് . അന്ന് കാര്യങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലായില്ലായെങ്കിലും അമ്മയിലേക്കുള്ള ദൂരം കൂട്ടാൻ പെട്ടന്ന് അച്ഛൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു . അതാവുമല്ലോ താനും ആ കോടതിമുറിയിൽ അമ്മയെ തളർത്തുന്ന മറുപടി പറഞ്ഞതും . മാധവൻ ഓരോന്ന് ഓർത്ത് കണ്ണ് നനഞ്ഞു .
''ഈശ്വരാ ഒരിക്കലും തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരപരാധമല്ലേ താൻ ചെയ്തത് .''
ഇന്ന് എല്ലാരുമുണ്ടെങ്കിലും എന്നിലെ യഥാർത്ഥ അവകാശിയെപ്പറിച്ചെറിഞ്ഞ ഞാൻ തെറ്റുകാരൻ തന്നെയാണ് . ഇനി അമ്മയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ ?. എൻറെ തിരിച്ചുവരവ് 'അമ്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ ? എന്തിനായിരിക്കും 'അമ്മ എൻറെ അരികിൽ വന്നത് ? . ആ വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു കിടത്തിയിരുന്നത് ആരെയാണ് ? ആ മുഖം ഓർത്തെടുക്കാൻ അയാൾ ശ്രമിച്ചു . അപ്പോഴും തെക്കുവശത്തെ മാവിൻ കൊമ്പിലിരുന്ന് പുള്ളിക്കുറവൻ കരഞ്ഞു .
''മാധവേട്ടാ എന്തിനായിങ്ങനെ ഇരുന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കുന്നത് വന്നു കിടക്കു '' ഭാര്യയുടെ ശബ്ദം മുറിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു കേട്ടു .
അയാൾ അച്ഛൻറെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി . അവിടെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരുന്നു .
ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാതെ അയാൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു .
''മാധവേട്ടാ എന്തിനാ നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ചേ ?''.
'' ഒരിക്കൽ അമ്മ അടുക്കളയിൽ തളർന്നു വീണു . എല്ലാവരും ചേർന്ന് അമ്മയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു . ഒരുപാട് നേരത്തെ പരിശോധനയ്ക്ക് ശേഷവും ഡോക്ടർക്ക് ഒന്നും കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല . അന്ന് ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന അച്ഛൻറെ മുഖം വല്ലാതെ കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു . ദേഷ്യമായിരുന്നു അച്ഛൻറെ മുഖത്ത് . ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ അച്ഛൻ എന്നെയും വിളിച് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു . അമ്മയുടെ രോഗവിവരം അറിയാനോ പിന്നീട് അമ്മയെ അന്വഷിക്കാനോ അച്ഛൻ തയ്യാറായില്ല . അമ്മയിൽ ഏതോ മാറാ രോഗം ഒളിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു . അത് തലമുറകളായി അമ്മയുടെ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടികളിൽ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്ന രോഗമാണ് . വൈദ്യ ശാസ്ത്രം ഇത്രയും പുരോഗമിച്ചെങ്കിലും ഈ പാരമ്പര്യരോഗത്തിന് മരുന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചില്ല . ഈ അസുഖം വന്നാൽ ശരീരം മുഴുവൻ വേദനയും തളർച്ചയുമാണ് . പിന്നെ മരണം വരെ വേദനയും തളർച്ചയും ഉണ്ടാകും . ഇത് മറച്ചുവെച്ചാണ് അമ്മയുടെ വീട്ടുകാർ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചത് . അതിൽ വല്ലാതെ അമർഷമുണ്ടായി അച്ഛനും അച്ഛൻ വീട്ടുകാർക്കും അതോടെ ബന്ധം പിരിയാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു അച്ഛൻ . ഇതാണ് കാരണമെന്ന് അറിവ് വെച്ചപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത് . ''
'അമ്മ ഒരു ദിവസം എന്നെ കാണാൻ വന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് പോകാൻ ആരും എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല . അതോടെ ഞാനും അകന്നു തുടങ്ങി .''
''അതെന്തസുഖമാണ് മാധവേട്ടാ ..ഇനി നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്കും !''.
''ശ്ശെ നീ എന്താ പറയുന്നെ അങ്ങനെയൊന്നും വരില്ല ''
ദേവു തൻറെയരികിൽ ഉറങ്ങുന്ന മോളെ ചേർത്ത് കിടത്തി നെറുകയിൽ ഉമ്മകൊടുത്തു .
പിറ്റേന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ മാധവൻറെ അച്ഛൻ എഴുന്നേറ്റു . മാധവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അച്ഛൻറെ അരികിൽ ചെന്നു . പത്രത്തിൽ കാര്യമായിട്ടെന്തോ വായിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായി . ഒരിക്കൽപോലും ചരമക്കോളം നോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത അച്ഛൻ ചരമക്കോളത്തിലെ ഫോട്ടോയിൽനിന്നും കണ്ണെടുത്തില്ല .
''അച്ഛാ ..'' മാധവൻ വിളിച്ചു .
അച്ഛൻറെ കണ്ണടയുടെ ഇടയിലൂടെ കണ്ണു നീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് മാധവൻ കണ്ടു .
''നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് മോനേ ..നിനക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട നിൻറെ 'അമ്മ ഈ ലോകത്തു നിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു . ഒരിക്കൽപോലും നിനക്കോ എനിക്കോ ശല്യമാകാതെ ജീവിത വേദനയും രോഗവേദനയും കടിച്ചമർത്തി അവൾ ഇന്നലെ യാത്രയായി .''
മാധവൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി .. ആ വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ രൂപം തൻറെ അമ്മയുടെ ആയിരുന്നോ . എൻറെ 'അമ്മ .!
അയാൾ യാത്രയായി ..കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം തൻറെ അമ്മയെ അവസാനമായി കാണാൻ ..
''ആരാ ? എവിടുന്നു വരുന്നു ? .''അവിടെ നിന്ന ആരോ മാധവനോട് ചോദിച്ചു .
മാധവൻ എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ നിന്നു . അമ്മയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇവർ വിശ്വസിക്കുമോ ? ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അന്വഷിക്കാത്ത മകൻ മരിച്ചപ്പോൾ എന്തിന് വന്നു എന്ന് കരുതില്ലേ .. അതുകൊണ്ട് മാധവൻ പറഞ്ഞു .
''എൻറെ അമ്മയെപ്പോലെയാണ് ''.
''മോനെങ്കിലും വന്നല്ലോ .. ഇവർക്ക് ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു . എവിടെയാണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല . പാവം അവസാന കാലത്ത് മകനെ കാണണമെന്ന് അവർക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു . എന്ത് ചെയ്യാം എല്ലാം അവരുടെ വിധിയാണ് .''
അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . മാധവൻ അമ്മയുടെ ചിതയ്ക്കരികിൽ നിന്ന് കുറേ നേരം കരഞ്ഞു . ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ അയാൾ നടന്നകന്നു .
തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വെള്ളപുതപ്പിച് തലയ്ക്കുമുകളിൽ വിളക്ക് കത്തിച് അച്ഛനെ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു . ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്ന അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം മരണത്തിൽ കൂട്ടായി അച്ഛനും പോയിരിക്കുന്നു . !
മാധവൻറെ ഇത്രയും നാളത്തെ നീറുന്ന വേദനയെല്ലാം അച്ഛൻറെ ചിതയിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങി . ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ മാധവൻ നദിയിൽ മുങ്ങി കയറി . !

Saturday, 14 January 2017

'തിരുവാതിര ' ഒരു കുളിരോർമ്മയായ് ...!




''ഇന്ന് എന്താ അമ്മേ ഗോതമ്പു കഞ്ഞി .. എനിക്ക് വേണ്ടാട്ടോ ''.. ഞാൻ പറഞ്ഞു .
''അങ്ങനെ പറയല്ലേ മോളേ .. ഇന്ന് മകയിരം ആണ് .. അതുകൊണ്ട് 'അമ്മ വൃതത്തിലാണ് .. അമ്മയ്ക്ക് മറ്റൊന്നും കഴിക്കാൻ പാടില്ല ... ..''
''എന്താമ്മേ മകയിരം നോമ്പ് ?'' ഞാൻ ചോദിച്ചു .
''ധനുമാസത്തിൽ ശ്രീ പാർവ്വതി ദേവി മക്കൾക്ക് വേണ്ടി നോമ്പ് എടുക്കുന്നു .. മക്കളുടെ ഐശ്വര്യത്തിനും , ആയുസ്സിനും വേണ്ടി .. അതുപോലെ എൻറെ മോളുടെ നല്ലതിന് വേണ്ടി അമ്മയും നോമ്പാണ് ''.
എനിക്ക് അന്നൊക്കെ വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു .. ഞങ്ങളുടെ ബന്ധു വീടുകളിലും എല്ലാ അമ്മമാരും , ചേച്ചിമാരും , അമ്മൂമ്മമാരുമൊക്കെ വൃതത്തിലാണ് .. ഏത് വീട്ടിൽ ചെന്നാലും അവിടെ ഉപ്പുമാവ് , അല്ലെങ്കിൽ ഗോതമ്പ് കഞ്ഞി , ഇതൊക്കെയാണ് .. എനിക്ക് സത്യത്തിൽ ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . എന്നാലും എല്ലാം സഹിച് അമ്മയുടെ പുറകെ ഓരോ സംശയങ്ങളും ചോദിച്ചു നടക്കും ..
''അമ്മേ മോളിചേച്ചി കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ .. ചേച്ചി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുകയല്ലേ .. മക്കളും ഇല്ല പിന്നെന്തിനാ ചേച്ചി നോമ്പെടുക്കുന്നത് ?.. ''
''അത് നല്ല കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാവാൻ വേണ്ടിയാണ് ..'' 'അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു . എന്നാലും എനിക്ക് സംശയം തീരുന്നതേ ഇല്ല ..
അന്ന് വൈകുന്നേരം 'അമ്മ എന്നേയും കൂട്ടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ പോയി .. അവിടെ നോമ്പെടുക്കുന്ന എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും എത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . ഞാൻ എല്ലാരേയും മാറി മാറി നോക്കി നടന്നു . എല്ലാരും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു .. അതിനിടയിൽ കാച്ചിൽ , ചേമ്പ് , കിഴങ്ങ് , കൂർക്ക , അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ വെട്ടി നുറുക്കി അടുപ്പത്ത് വയ്ക്കുന്നു . പയറ് പുഴുങ്ങുന്നു . അങ്ങനെ കളിചിരികളിൽ സമയം നീങ്ങി .. ഞാൻ എൻറെ കൂട്ടുകാരുമായി കളിച്ചു നടന്നു .
ഏകദേശം ഏഴുമണി ആയിക്കാണും .. പുഴുങ്ങി വച്ച കിഴങ്ങു വർഗ്ഗങ്ങളിലേക്ക് ശർക്കര , പഴം , കൽക്കണ്ടം , മുന്തിരി എല്ലാം കൂടി ഇട്ട് ഇളക്കി വച്ചു .. എന്നിട്ട് വിളക്ക് കത്തിച്ചു വച്ച് .. കുരവയിട്ടു .. മുത്തശ്ശിമാര് എന്തൊക്കെയോ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു .. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല .. എല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് സന്തോഷമായിരുന്നു .. എൻറെ കണ്ണ് അവിടെ ഉണ്ടാക്കിവച്ച വിഭവത്തിലേക്ക് ആയിരുന്നു ..
''ഹോ .. ഇവരുടെ പാട്ട് നിർത്തിയിട്ട് വേണം ആ വിഭവം ഒന്ന് രുചിച് നോക്കാൻ '.. ഞാൻ മനസ്സിൽ ഓർത്തു .
വായിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു .. വളരെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. അവസാനം ആ വിഭവം എൻറെ മുന്നിലും എത്തി .. ആദ്യായിട്ടല്ലേ .. ഞാൻ അത് മുഴുവനും കഴിച്ചു ..
''അമ്മേ ഇത് നമ്മുടെ വീട്ടിലും ഉണ്ടാക്കാൻ പാടില്ലേ ..പിന്നെന്തിനാ എല്ലാവരും അവിടെ വന്ന് കഴിക്കുന്നത് ? അവിടെ മാത്രമേ അത് ഉണ്ടാക്കുകയുള്ളോ ?''. തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോരുമ്പോൾ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു .


''അങ്ങനെയല്ല മോളൂട്ടി .. അവിടെ നാളെ പൂത്തിരുവാതിരയാണ് .. അതായത് നിൻറെ അമ്പിളിചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യത്തെ തിരുവാതിര .. അത് വളരെ ആഘോഷമാണ് .. ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിര ശ്രീപരമശിവൻറെ പിറന്നാളാണ് .. മംഗല്യവതികളായ എല്ലാ സ്ത്രീകളും അന്ന് വ്രതത്തിൽ ആണ് .. കല്യാണം കഴിക്കാത്തവർ നല്ല ഭർത്താവിനെ കിട്ടാൻ .. കല്യാണം കഴിച്ചവർ ഭർത്താവിൻറെ ഐശ്വര്യത്തിനും , ആയുസ്സിനും വേണ്ടി .. ഭഗവാനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു ..'' 'അമ്മ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു ..
പിറ്റേന്നും 'അമ്മ വ്രതത്തിൽ ആയിരുന്നു .. അച്ഛന് വേണ്ടിയാണത്രേ .. അച്ഛനും വലിയ ഉത്സാഹത്തിലാണ്. തിരുവാതിര പുഴുക്കിനുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളും അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു .. അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ അച്ഛനും ഒപ്പം തന്നെയുണ്ട് .. ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ ഈ 'തിരുവാതിര' നോമ്പ് എന്തോ വലിയ സംഗതിയാണെന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു ..
വേഗം തന്നെ ഞാൻ മോളിചേച്ചിയുടെ അടുക്കലേക്ക് ഓടി .. ചേച്ചിയും വളരെ ഉത്സാഹത്തിലാണ് ..
''ചേച്ചി എന്തിനാ തിരുവാതിര നോമ്പ് എടുക്കുന്നേ .. നല്ല ഭർത്താവിനെ കിട്ടാനാണോ ?''. എൻറെ ചോദ്യം ചേച്ചിക്ക് നന്നേ ബോധിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു .. ഒരു താമരപ്പൂവ് വിരിയുന്നതുപോലെ ആ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു . അപ്പോൾ എനിക്കും ഒരാഗ്രഹം തിരുവാതിര നോമ്പ് എടുക്കണമെന്ന് .. അമ്മയോട് പറയാൻ പേടിയായിരുന്നു .. ചേച്ചിയോടാവുമ്പോൾ എന്തും ചോദിക്കാം ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെ പോലെയായിരുന്നു .
''ചേച്ചി എനിക്കും നല്ല ഭർത്താവിനെ വേണം .. ഞാനും നോമ്പ് എടുക്കട്ടേ ..''
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി വാപൊളിച്ചങ്ങു നിൽക്കുകയാണ് .. എന്തോ വലിയ അബദ്ധം കേട്ടതുപോലെ .. എനിക്കും ഒരു സംശയം ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റായിപ്പോയോ എന്ന് .. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ..
''നിനക്ക് എന്തിനാപെണ്ണേ ഇപ്പഴേ കല്യാണച്ചെക്കനെ വേണോ ? അതൊന്നും ഇപ്പോഴല്ല നീ കൊച്ചുകുട്ടിയാണ് വലുതാവട്ടെ അപ്പോൾ എടുക്കാട്ടോ ?''.
അന്ന് രാത്രിയിൽ തിരുവാതിരകളി ഉണ്ടായിരുന്നു . നേരിതൊക്കെയുടുത്ത് എല്ലാ അമ്മമാരും ചേച്ചിമാരും എന്ത് ഭംഗിയായിട്ടാണ് തിരുവാതിര കളിക്കുന്നത് .. വെറുതെ എൻറെ മനസ്സും എവിടെയോ എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ചെക്കൻറെ അരികിലേക്ക് പോയി .. അവനു വേണ്ടി ഞാനും നോമ്പ് എടുക്കുകയാണെന്ന ഒരു തോന്നൽ .. തിരുവാതിരകളി എപ്പോൾ അവസാനിച്ചു എന്നറിയില്ല .. ഞാൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നു ..
അമ്മയ്ക്ക് നല്ല ക്ഷീണം .. ഉറക്കമിളച്ചതിന്റെയാണെന്ന് 'അമ്മ പറഞ്ഞത് .. വ്രതം എടുക്കുന്നവർ ഉറങ്ങാൻ പാടില്ലാത്രേ .. മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധം .. എൻറെ ചെക്കന് വേണ്ടി നോമ്പെടുക്കാതെ ഉറങ്ങിയല്ലോ ..!
കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു .. ഞാനും മോളിചേച്ചി പറഞ്ഞതുപോലെ വലിയ പെണ്ണായി .. എൻറെ മനസ്സിലും പല വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും തലപൊക്കുന്ന പ്രായം ..
ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിര അന്നും വന്നു .. ഞാൻ തികഞ്ഞ ഒരു പ്രണയിനിയെപ്പോലെ എവിടെയോ കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയതമനുവേണ്ടി വൃതമെടുത്തു ...
കാലങ്ങൾ പിന്നേയും പൂത്തു തളിർത്ത് മുന്നോട്ട് പോയി ..എൻറെ പ്രായം മധുരപ്പതിനേഴിൽ നിന്നും മുന്നോട്ട് പോയി .. ഇതിനിടയിൽ ''പേരറിയാത്തൊരു നൊമ്പരം '' എൻറെ മനസ്സിലും നാമ്പിട്ടു .. മറക്കാനാകാതെ ! ... ശ്രീ പർവ്വതിയെപ്പോലെ ഞാനും അദ്ദേഹത്തിനായി തപസ്സു ചെയ്തു .

അന്നും 'തിരുവാതിര ' ആയിരുന്നു ..

''പൂത്തിരുവാതിര തിങ്കൾ തുടിക്കുന്ന
 പുണ്യ നിലാവുള്ള രാത്രി..
പാല്മഞ്ഞുകോടിയുടുത്തു ഞാൻ മുറ്റത്തെ പാരിജാതചോട്ടിൽ നിന്നു
നിൻറെ പദസ്വനം കാതോർത്തു നിന്നിരുന്നു ..'' ഈ ഗാനം അങ്ങനെ അലയടിച്ചൊഴുകുന്നു എൻറെ മനസ്സിൽ .
സത്യത്തിൽ ആ ഗാനത്തിലെ കാമുകിയുടെ അവസ്ഥ തന്നെയായിരുന്നു എനിക്കും ..
എൻറെ തിരുവാതിര നോമ്പിൻറെ ഫലമാവാം .. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ പരസ്പരം കണ്ണുകളിലൂടെ പ്രണയത്തെ അറിയിച്ചു .. മറ്റൊരു സത്യം പറയട്ടെ .. ഞാൻ ഭഗവാനോട് മനസ്സുരുകിത്തന്നെ പ്രാർത്ഥിച്ചു എൻറെ പുരുഷനെ നീ തന്നെ കാണിച്ചു തരണമെന്ന് .. എന്തായാലും പ്രാർത്ഥന ഭഗവാൻ കേട്ടു .. എനിക്കായ് കാത്തിരുന്നവൻ എൻറെ മുന്നിൽ ..എല്ലാ ദേവി ദേവന്മാരുടേയും മുന്നിൽ ആഗ്രഹ പൂർത്തികരണത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു .. സിമന്ത രേഖയിൽ ചുവന്ന സിന്ദൂരം തിളങ്ങി .. ശ്രീ പരമശിവൻറെ നാളായ ധനുമാസത്തിൽ തിരുവാതിരയാണ് എൻറെ പുരുഷൻറെയും ജന്മദിനം ..
ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞും പൂത്തിരുവാതിര നടത്തി ..
     ''പാർവ്വണെന്തു മുഖി പാർവ്വതീ ..
       ഗിരീശ്വരൻറെ ചിന്തയിൽ മുഴുകി വലഞ്ഞു ..!
      നിദ്രനീലിയല്ലും പകലും മഹേശ്വര രൂപം
      ശൈല പുത്രിക്കുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു ...!''
അങ്ങനെ തുടങ്ങുകയായി എൻറെ പൂത്തിരുവാതിരയും ...

എൻറെ ബാല്യത്തിൽ കണ്ട പൂത്തിരുവാതിരയുടെ സുഖം ഞാൻ അനുഭവിച്ചു .. അന്ന് അമ്പിളിചേച്ചിയുടെ മുഖംപോലെ നാണത്താൽ തുടുത്തിരുന്നോ എൻറെ മുഖം .. ! അറിയില്ല ...!
പക്ഷേ ഒന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു .. എൻറെ പ്രണയസാഫല്യം .. അത് സത്യമായി എന്ന സന്തോഷം !
അദ്ദേഹം പരമശിവനും ഞാൻ പാർവ്വതിയുമായി മാറിയ ആ നിമിഷം ഇന്നും സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട് !